skip to Main Content
ΚΟΥΦΟΝΗΣΙ: “για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεώτεροι”

ΚΟΥΦΟΝΗΣΙ: “για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεώτεροι”

Τι να πεις για το Κουφονήσι, πραγματικά; Κάθομαι καμιά φορά στον Νικήτα και πίνω το καφεδάκι μου και βλέπω το High Speed να ξεφορτώνει: Αυτοκίνητα,  jippάρες, cabrio, συρόμενες  βαλίτσες, full make up, ντυσίματα chic, έτοιμα για βραδινή έξοδο (αλα Hollywood) στις 12.00 το μεσημέρι . . Αναπολώ και αναρωτιέμαι: Που είναι τα Κουφονήσια που γνώρισα; Πότε ήταν καλύτερα;

Και να φανταστείτε ότι δεν ήμουν από τους παλιούς σταθερούς επισκέπτες του νησιού. Με την δική μου ανάλυση δεδομένων, πρέπει να ανήκω στην 3η γενιά, όταν με τον φίλο μου τον Σωκράτη πατήσαμε το πόδι μας για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 2000. Είχε προηγηθεί η 1η γενιά στις αρχές του ’80, χωρίς καν ρεύμα, όπου το νησί απλώς υπήρχε στον χάρτη, η 2η γενιά του ‘90, όταν το νησί άρχισε να αναπτύσσεται και να αναδεικνύεται σαν free προορισμός.

Εκείνες τις εποχές, για να φτάσεις ήταν μια μικρή Οδύσσεια με τον Σκοπελίτη (ένα πλοίο που θα πρέπει κάποια στιγμή να γίνει Μουσείο και να ενταχθεί στη Ναυτική ιστορία του Αιγαίου) ή τον Καπετάν Πράσινο από την Νάξο και με οποιοδήποτε καιρό.

Στην εποχή των 90’s, σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του νησιού έπαιξε το camping. Οι οργανωμένοι και μη campers, οι οποίοι έδωσαν μεγάλη ώθηση στον τουρισμό και τη δημοτικότητα του νησιού, το περιέγραφαν σαν ένα μικρό παράδεισο με καταπληκτικά γαλαζοπράσινα νερά.

Στα τέλη των 90’s, πραγματικά προλάβαμε την τελευταία γενιά των αυθεντικών του Κουφονησίου. Όταν όλο το νησί γινότανε μια παρέα, είτε το πρωί στην Ιταλίδα, είτε το βράδυ στις διάφορες ταβέρνες. Όταν με αυτές τις ωραίες αυτοσχέδιες παρέες, κατακλύζαμε τις πρώτες πρωινές ώρες με κιθάρες και φωτιές τις παραλίες. Όταν με ένα cd player (με μπαταρίες) διοργανώναμε, από το πουθενά, καταπληκτικά parties, με προμήθειες από το γραφικό ‘ψιλικατζίδικο΄ της Μαρούσας και η επαφή και επικοινωνία μεταξύ μας ήταν τόσο απλή και συνάμα συναρπαστική για τις διακοπές μας.

Τόσες προσωπικότητες: από τον Πρόεδρο, με τις ομιλίες του, ο οποίος έδινε το στίγμα για το που θα γίνει η σύναξη της νύχτας, έως τον Rimbo (Rivaldo), που μας κέρναγε ποτάκια στο Soroco και θα μιλάγαμε για αθλητικά.

Το υπερθέαμα χαιρετισμού, στην Ιταλίδα κάθε απόγευμα, που περνούσε ο Σκοπελίτης, όπου από 15 έως 50 παρεό  και «οπίσθια», τον αποθεώνανε. Όλο το νησί μια παρέα, μια καρδιά ο ένας για τον άλλον, φθηνά καταλύματα ωραίο και φθηνό ψαράκι, κιθάρες, μουσικές, φλερτ σε όλο του το μεγαλείο, βραδινή βαρκάδα στο κάτω Κουφονήσι και μαγικές βραδιές με τσίπουρο μέχρι τελικής πτώσης.

Οι καιροί άρχιζαν να αλλάζουν, ίσως και ραγδαία. Έκλεισε το camping και μαζί του έφυγε και ένα ενδιαφέρον κομμάτι του κοινού. Αντ’ αυτού ξεκίνησε μεγάλη ανοικοδόμηση, με σύγχρονα, ωραία αλλά και τσιμπημένα καταλύματα να ξεφυτρώνουν παντού. Το νησί έγινε ευρύτερα γνωστό και πλοία της γραμμής άρχισαν να προστίθενται και να μειώνουν όλο και περισσότερο την διάρκεια του ταξιδιού. Οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι ‘Μοστραδορ’ κατέφθαναν πλέον κατά ριπάς.

Το Soroco, άλλαξε ιδιοκτησία και το ανέμελο free style μαγαζί με τον απέραντο ουρανό των άστρων του Αιγαίου για σκεπή, άλλαξε ύφος, στυλ και άποψη. Βραδινά συνολάκια και κόντρες ντυσίματος με γόβες πάνω στην άμμο κάναν την εμφάνιση τους. Στο Πορί, ο Αλέξανδρος με το all day στέκι του προσέδωσε και αυτός μια άλλη πρωτόγνωρη διάσταση στο νησί, ενώ και το πρώτο λεωφορείο έκανε την εμφάνιση του. Η ανοικοδόμηση συνεχίστηκε και στο σκηνικό προστέθηκαν κάποια νέα καταστήματα με διαφορετικό μέχρι στιγμής για το νησί concept. Επιπλέον, για την διευκόλυνση των τουριστών άρχισαν να κυκλοφορούν τα πρώτα taxi.

Οι πολύ παλιοί όλο και αραίωναν, ως που εξαφανίστηκαν ή άρχισαν να έρχονται ίσως κάποιοι από αυτούς σε μήνες εκτός σεζόν ‘προς τιμή των όπλων και του ένδοξου παρελθόντος’.

Σήμερα, τίποτα πλέον δεν θυμίζει τα παλιά Κουφονήσια και είναι λογικό.

Αυτός είναι ο κανόνας της εξέλιξης.

Κάποιες αξίες,  βέβαια μένουν σταθερές.

Η συναρπαστική πεζοπορία από τη Χώρα στην Ιταλίδα και από εκεί στο Πορί με στάση στην ‘Πισίνα’. Βόλτα και βουτιές στο Γάλα. Οι διάφοροι μικροπωλητές στον Φανό και πριν από αυτόν,  με χειροποίητα κοσμήματα και διάφορα άλλα διακοσμητικά μικροαντικείμενα, δίνουν μια νότα του παρελθόντος.

Ο φούρνος της Γιωργούλας, που θα βρεις τα πάντα, πρωινό με άραγμα και τάβλι στα Καλάμια, αν θέλεις κοινωνικοποίηση ή στον Νικήτα, αν θέλεις θέα.

Οι αστακομακαρονάδες, αλλά και τα φρέσκα ψάρια στον Καπεταν Νικόλα και το Ρεμετζο με τις θρυλικές Στέλλα και Τασούλα, αποτελούν ακόμα ένα δυνατό σημείο του νησιού.

Το ρομαντικό αγνάντι, ο στοχασμός αλλά και η συζητησούλα αργά το απόγευμα κατά την διάρκεια του ηλιοβασιλέματος στο Μύλο. Οι λουκουμάδες στο Κύμα.

Κάποια νέα δεδομένα που προστέθηκαν με την εξέλιξη των καιρών:

  • Στο Πορί, το ‘Καλόφεγγο’ είναι ένας ωραίος χώρος για χαλάρωμα και ένα σημείο που σέβεται το περιβάλλον και είναι ιδανικό για όλη την ημέρα. Τα πιάτα του είναι λίγο γκουρμέ αλλά τόσο όσο πρέπει, για να το ευχαριστηθείς. Είναι βέβαια και λίγο τσιμπημένα.
  • Μπορείς πλέον να νοικιάσεις ένα mountain bike και να κάνεις ποδηλατάδα, στις ωραίες διαδρομές αγναντεύοντας την Κέρο και το Αιγαίο.
  • Ο Φανός, η τελευταία παραλία πριν την Ιταλίδα, σε περίπτωση που θέλεις λίγη περισσότερη φασαρία, ακολούθησε το πνεύμα των καιρών και έβαλε και ξαπλώστρες, (που για το στυλ του νησιού και τις αμμουδιές του θεωρούνται περιττές). Με πολύ περιορισμένη ‘Μουσική παιδεία’, με ήχους που στην πλειοψηφία τους δεν συνάδουν με το περιβάλλον.
  • Τα Ρακόμελα και τα ποτάκια στο  Αστρολούλουδο και το Κουφοχωριό, που θα τα ευχαριστηθείς μόνο εκτός περιόδου αιχμής.

Τελικός απολογισμός; Αν δεν έχεις πάει, σαφώς και αξίζει να πας και άσε εμάς τους παλιούς να γκρινιάζουμε για τις λαμπρές μέρες και δόξες του παρελθόντος. Απόλαυσε την μαγευτική του θάλασσα και αυτά που σου προσφέρει τώρα ο τόπος.

Αν έχεις ξαναπάει, γράψε μας τα σχόλια σου και τις απόψεις σου.

This Post Has 0 Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back To Top
×Close search
Search