skip to Main Content
ΕΣΥ ΜΕ ΠΟΙΟ ΜΕΣΟ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙΣ

ΕΣΥ ΜΕ ΠΟΙΟ ΜΕΣΟ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙΣ

Εσείς πως. . . ταξιδεύετε ;

Μια εξιστόρηση, μαρτυρία αλλά και ερέθισμα σχετικά με το τί σημαίνει το κάθε μεταφορικό Μέσο για τον καθένα μας.

Όταν ήμουν παιδί με συγκλόνιζε το τρένο. Αμέτρητα ταξίδια (τότε ήταν το πιο ασφαλές μέσο μεταφοράς). Μου άρεσαν υπερβολικά οι διαδρομές του, μέσα από λιβάδια, δίπλα στη θάλασσα, στο κενό της Διώρυγας του Ισθμού, η μαγεία του Μπράλου, των Τεμπών και τόσα άλλα.

Δεν θυμάμαι να με συγκλόνιζε τίποτα περισσότερο από την μυρωδιά του ξύλου των γραμμών και οι ωραίοι Σιδηροδρομικοί Σταθμοί. Ακόμα και τώρα με την πρώτη ευκαιρία όταν το βιώνω, ζωντανεύουν μνήμες.

Με τον καιρό το τρένο στην Ελλάδα απαξιώθηκε αλλά κράτησα αμέτρητες σκηνές στο μυαλό και την μνήμη μου.

Μετά  «απογειώθηκα» με τα αεροπλάνα. Ήμουν ήδη executive και ταξίδευα πολύ. Η πρακτικότητα σε όλο της το μεγαλείο, έφθανες σε χρόνο ρεκόρ σε όποιο σημείο της Ελλάδας, της Ευρώπης, του Κόσμου. Αλλά από την άλλη άγχος, πίεση, «να φάν΄ και οι κότες». Έβλεπα τα αεροπλάνα να πετούν και έλεγα: που να πηγαίνει άραγε αυτό; Μπαλί, Λατινική Αμερική (όπου με πήγαινε η επιθυμία της φαντασίας μου). Θα έδινα τα πάντα, να ήμουν μέσα και να ταξίδευα. Ήθελα να είμαι στο αεροδρόμιο για μια άγνωστη κατεύθυνση  και όχι στην συνάντηση της επομένης με κουστούμι και να προσπαθώ να πείσω και να συμβιβάσω τα ασυμβίβαστα. Ακόμα και τώρα, όταν βλέπω αεροπλάνο μου έχει μείνει το «κουσούρι» να ρωτάω τον εαυτό μου: «που να πηγαίνει αυτό, άραγε;».

Δεν άργησε πολύ όμως, να αρχίσω να εκτιμώ αφάνταστα ένα άλλο «μέσο», γιατί απλούστατα , άρχισε να με κυριεύει η μαγεία της θάλασσας.Το απίστευτο συναίσθημα στο κατάστρωμα του πλοίου με την θαλάσσια αύρα να μου χαϊδεύει το πρόσωπο, ηλιοθεραπεία με γυαλί και μπόλικο λάδι, φλερτ και ωραία σκηνικά και παρέες στις αμέτρητες ώρες ταξιδιών. Τα απαράμιλλα  ταξίδια του μυαλού και της φαντασίας, αγναντεύοντας την απεραντοσύνη του Πελάγους, τα υπέροχα ηλιοβασιλέματα, όπου αποσβολωμένος καθόμουν στο κατάστρωμα φέρνοντας χιλιάδες ωραίες στιγμές της ζωής μου μπροστά μου.                                          

Άρχισα να ταξιδεύω και χειμώνα, η γοητεία των νησιών με συγκλόνιζε με την αντάρα της θάλασσας και τις ωραίες χειμερινές περιπλανήσεις και η παρέα  με τους ψαράδες και τους χαλαρούς νησιώτες, να μου λένε ιστορίες της θάλασσας και του τόπου τους. Έγινε αγαπημένο χόμπι η βαπορίσια μακαρονάδα με τους φορτηγατζήδες και την πολυλογία τους, τις κρύες μέρες του χειμώνα  .

Ποτέ δεν αγάπησα «τα γρήγορα» (High Speeds), που άρχισαν να αντικαθιστούν τα κλασσικά σκαριά και ήταν και σημείο αντιπαράθεσης με τους φίλους μου: Ρομαντισμός Vs Πρακτικότητας.

Όταν για μεγάλα διαστήματα , δεν μπορούσα να το «σκάσω», δεν είχα παρά να καταλήξω να πνίγω τα συναισθήματα μου και τις αγχωτικές ημέρες κάνοντας  2 και 3 φορές πέρα δώθε την παραλιακή της Πειραϊκής με τα πόδια και να αναρωτιέμαι που πάει το κάθε καράβι που έβγαινε από το λιμάνι (πάντα σε αυτά που έφευγαν). Μυτιλήνη, Χίο, Νάξο. Μεγάλο συναίσθημα φυγής. Φανταζόμουν τον εαυτόν μου να φτάνει κάπου και να τα πίνει σε ένα ωραίο ταβερνάκι με τους ψαράδες λέγοντας μου ιστορίες ενώ έξω να βολοδέρνει ο Βοριάς και η βροχή .

Ποτέ όμως δεν παρέλειψα και την ύπαρξη και σημαντικότητα του αυτοκινήτου  Να βγαίνω από την Εθνική και να παίρνω τους επαρχιακούς δρόμους ή σε κάθε μέρος που επισκεπτόμουνα να μπαίνω στο αυτοκίνητο και με χαλαρή ταχύτητα και την μουσική μου, να περνάω μέσα από δάση, πάνω από ποτάμια και δίπλα από λίμνες, κόλπους, ακτογραμμές. Να θαυμάζω τοπία και να ονειροπολώ, να χάνομαι και να μπαίνω στους πραγματικά δικούς μου κόσμους.        

Αμέτρητες εικόνες, παραστάσεις, ερεθίσματα και στιγμές που άφηνα ανοικτό το αυτοκίνητο και έβγαινα να απολαύσω το τοπίο. Φλερτ που τελείωσαν πριν καν αρχίσουν στην διαδρομή, γιατί ήθελαν να κλείσω την μουσική, να πάω από τον σύντομο δρόμο ή να κλείσω το παράθυρο και να ανοίξω το  air condition. Με τίποτα δεν ήθελα να χάσω την μαγεία που μου προσέφερε ο δρόμος στις πλαγιές του Πηλίου, της Μάνης, τα καταπληκτικά σκηνικά στα Ζαγοροχώρια, την Τήνο, την Κρήτη.

Κάποια στιγμή πρόσφατα με ρώτησε ο γιός μου: Μπαμπά ποιο είναι το αγαπημένο σου μεταφορικό μέσο; Πήγα με φόρα, όπως κάνω πάντα, για να μην δείξω σημείο αδυναμίας . . . και ξαφνικά κόλλησα. Του έκανα μια πολύ έντεχνη ντρίπλα (λέγοντας ότι θέλει πολύ μεγάλη ανάλυση) και μου έμεινε η ερώτηση, χωρίς πραγματικά να θέλω να δώσω απάντηση.

Έχετε ποτέ λοιπόν αναρωτηθεί τί λέει το κάθε μέσο μεταφοράς μέσα σας; Τι αντιπροσωπεύει; Πως μιλάει στον ψυχισμό σας; Τί αναμνήσεις και συνειρμούς σας φέρνει στο μυαλό;

Όταν πλησιάζετε ένα αεροδρόμιο, λιμάνι, σταθμό τρένου, νιώθετε κάτι να σας παίρνει την σκέψη μακριά και να σας γεμίζει ωραία συναισθήματα;

Νιώθετε κάπως παρόμοια με μένα ή καμία σχέση και απλώς σκέπτεστε την πρακτικότητα και πως θα πάτε πιο γρήγορα και άνετα στον προορισμό σας;

Απολαμβάνετε το ταξίδι ή πρακτικά σας ενδιαφέρει ο προορισμός;

Μήπως μέσα στο ζόρι της καθημερινότητας, την πίεση να τα προλάβουμε όλα και το άγχος, πρέπει να επαναφέρουμε λίγο τον ρομαντισμό μέσα μας και ακόμα περισσότερο την ικανότητα να απολαμβάνουμε την κάθε μας στιγμή σε αυτή την ρουτινιάρικη ζωή μας;

Τελικά τι αντιπροσωπεύει το κάθε μέσο μεταφοράς μέσα μας; Το ίδιο τα ταξίδι, την φυγή μας, την κοινωνικοποίηση, την αντίληψη μας για την ίδια τη ζωή;

Είμαι μόνος σε αυτό το ταξίδι ή υπάρχουν και άλλοι;

Εσείς, αλήθεια . . . .πως ταξιδεύετε;

This Post Has 0 Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back To Top
×Close search
Search