skip to Main Content
ΚΑΛΑΡΥΤΕΣ

ΚΑΛΑΡΥΤΕΣ

Για πολύ ψαγμένους και πολύ φτασμένους!

Όλοι μιλάνε και περιγράφουν ωραίες εμπειρίες από Γιάννενα, Μέτσοβο,  Ζαγοροχώρια, πόσοι έχουν σκεφτεί , ή ακόμα περισσότερο έχουν προσπαθήσει μια επίσκεψη σε αυτά τα δύο χωριά που η μοίρα τους είναι συνυφασμένη.

Δεκάδες θρύλοι, παραδόσεις, ιστορίες και ιστορία , αγκαλιάζουν αυτά τα δύο απομακρυσμένα χωριά – αξιοθέατα της Ελλάδας .

Το Συρράκο και οι Καλαρρύτες, αν και απέχουν από τα Γιάννενα καμιά πενηνταριά χιλιόμετρα και κάτι (μιάμιση ώρα σε χρόνο) δεν είναι προορισμός, στον οποίο πετάγεσαι για να πιεις καφέ ή να κάνεις βόλτα. Ο δρόμος για το Συρράκο στενός, απότομος, με κατολισθήσεις κατά τόπους, υψώνεται πάνω από βαθιές χαράδρες και είναι μια μικρή δοκιμασία για όσους έχουν ακροφοβία. Στην αρχή ο φόβος μπορεί να σε κυριεύσει σαν συναίσθημα αλλά γρήγορα  η ομορφιά του τοπίου, σε κάνει να απογειώνεσαι σε μια ανεπανάληπτη πτήση ανάμεσα από τα επιβλητικά βουνά, τα νερά που κυλούν, τις χαράδρες, τα βράχια και τις πράσινες πλαγιές που κατοικοεδρεύουν προβατάκια, κατσικάκια ακόμα και αγριογούρουνα.

Η πτήση τελειώνει και η προσγείωση είναι θεματική και θεαματική  αντικρίζοντας  το Συρράκο. Στολίδι, αγέρωχο, πέτρινο, γαντζωμένο σε μια κάθετη πλαγιά, προκαλεί θαυμασμό με την πρώτη ματιά. Είναι άξιο σκέψης να προσπαθήσει κάποιος να σκεφτεί τον  τρόπο που η ανθρώπινη θέληση κατάφερε να δαμάσει το τοπίο και να δημιουργήσει μια παραμυθένια εικόνα και διάσταση.

Εννοείται ότι στο χωριό δεν μπαίνουν αυτοκίνητα. Η κεντρική του είσοδος είναι μια πέτρινη πύλη, η Λεύκα, με καλντερίμι που οδηγεί σε δυο γεφυράκια και ύστερα από λίγο περπάτημα στην κεντρική πλατεία. Από εδώ και πέρα μόνο περπάτημα με βασικό βοήθημα την γκλίτσα που κρίνεται απαραίτητη.

Η βόλτα  στο χωριό  ξεκινά  από την κεντρική πλατεία, που ακόμα κι αυτή απλώνεται σε επίπεδα και διαθέτει τις απαραίτητες ταβέρνες – καφενέδες. Εκεί, κάτω από έναν εντυπωσιακό θόλο βρίσκεται και η πηγή Γκούρα, που, απ’ ότι φαίνεται, είναι και σημείο συνάντησης. «Γκούρα» στα βλάχικα σημαίνει «στόμα», ενώ βλάχικα μιλούν και οι περισσότεροι, καθώς οι μεγαλύτεροι σε ηλικία κάτοικοι τα χρησιμοποιούν συστηματικά και, όπως μας είπαν, μοιάζουν με τα ρουμάνικα .

Εδώ έχεις ένα μεγάλο δίλημμα, (ειδικότερα αν πας για μιας μέρας επίσκεψη). Να συνεχίσεις ή να μείνεις στο Καφέ – Γαλακτοπωλείο «Σάρικα»; Να κάτσεις να  ηρεμήσεις και να απολαύσεις την ατμόσφαιρα του χωριού, τη θέα και το σύνολο των εξαίσιων ερεθισμάτων του τόπου και της φύσης.

Στην πλατεία βρίσκεται ο Άγιος Νικόλαος με το ωραίο ξυλόγλυπτο τέμπλο και τον χρυσοΰφαντο ρωσικό επιτάφιο. Αν αναρωτιέστε τι δουλειά έχει ο Άγιος Νικόλαος στα 1.150 μέτρα υψόμετρο, λάβετε υπόψη ότι αντίστοιχες εκκλησίες συναντάμε σε πολλά ορεινά της Ηπείρου, μια και οι κάτοικοί τους ασχολούνταν με το εμπόριο και ταξίδευαν πολύ, οπότε χρειάζονταν και την ανάλογη προστασία.

Επόμενο σημείο ενδιαφέροντος είναι το σπίτι του «Τραγουδιστή του χωριού και της στάνης», Κώστα Κρυστάλλη, το οποίο σήμερα έχει γίνει μουσείο και στεγάζει και τη βιβλιοθήκη του χωριού, ενώ αξίζει να δείτε και το Λαογραφικό Μουσείο που δημιούργησε και δώρισε μετά τον θάνατό της η Ερμηνεία Φωτιάδου. Οι Συρρακιώτες, αγαπούν τον τόπο τους και με κάθε ευκαιρία , ιδιαίτερα το καλοκαίρι  το κατακλύζουν, ιδιαίτερα τον Αύγουστο .Το Συρράκο δεν είναι μόνο για τους επισκέπτες του καλοκαιριού. Είναι για όλες τις εποχές αδιαμφισβήτητα.

Η Αόρατη Μονή Κηπίνας

Ένα Μέγα Σπήλαιο τσέπης χτισμένο το 1212, από πέτρα, σχεδόν αόρατο από μακριά θυμίζει πιο πολύ αετοφωλιά, παρά Ιερά Μονή. Δεν πρέπει να την χάσετε με τίποτα. Συνήθως το κλειδί για το μοναστήρι το παίρνει κανείς από το καφενείο του χωριού, εκτός του  Αυγούστου που μένει ανοιχτό καθημερινά, μια και η περιοχή σφύζει από ζωντάνια και κόσμο. Μια “θριλερική άποψη” υποστηρίζει ότι η Μονή δημιουργήθηκε από μοναχούς  από τη γειτονική Βύλιζα οι οποίοι έβλεπαν κάθε βράδυ μια μικρή φλόγα αναμμένη, μέχρι που αποφάσισαν να φτιάξουν στο σημείο ένα μοναστήρι. Υπάρχουν φυσικά και άλλες εκδοχές. Γνωρίζετε πολύ καλά  αυτά τα σενάρια και μυθοπλασίες τρέφουν τους κατοίκους των χωριών .

Μπαίνοντας στο μοναστήρι, ο επισκέπτης περνά πάνω από μια ξύλινη γέφυρα η οποία σε περίπτωση κινδύνου σηκωνόταν, μετατρέποντάς το σε απόρθητο φρούριο. Ο μικρός ναός έχει για στέγη τον βράχο, λαξεμένο για να σχηματίζει θόλο κι ένα όμορφο ξυλόγλυπτο τέμπλο. Για τους λάτρεις της αδρεναλίνης και λίγο Ιντιάνα Τζοουνς υπάρχει μια διαδρομή 300 μέτρων περίπου με παρέα νυχτερίδες και σκοτάδι, απλώς για εξερεύνηση και καλλιέργεια της φαντασίας με διάφορα σενάρια. Αξίζει επίσης να δείτε το αρχονταρίκι και τα κελιά που  είναι κυριολεκτικά τρυπωμένα στον βράχο και κρέμονται στο κενό.

Καλαρρύτες

Οι Καλαρρύτες και το Συρράκο είναι δίδυμα χωριά εκατέρωθεν του φαραγγιού με βίους παράλληλους από τον 14ο αιώνα, όταν και ιδρύθηκαν από Βλάχους βοσκούς. Η απόσταση που χωρίζει τα δυο χωριά ώρες με τα πόδια είναι περίπου 2  με 2μίση ώρες, (αναλόγως του ρυθμού και των αντοχών). Με το αυτοκίνητο περίπου 40 λεπτά (αν και τα χωριά είναι κοντά το ένα με το άλλο κάνεις ένα σχετικό κύκλο).

Η διαδρομή με τα πόδια, περιττό να πούμε ότι είναι καταπληκτική , ανάμεσα από πυκνή βλάστηση , καταρράκτες , γεφυράκια και καταπράσινες πλαγιές. Ενώ περπατάς , οι ενορχηστρώσεις των πουλιών σε συνδυασμό με τα ακούσματα του νερού και των φύλλων των δέντρων δημιουργούν κάτι το μοναδικό , που σε κάνει να πιστεύεις πόσο τυχερός είσαι που βιώνεις αυτή την εμπειρία .

Οι Καλαρρύτες είναι πιο «απλωτό» χωριό, με καλντερίμια λιγότερο επικίνδυνα για το περπάτημα και την περιήγηση. Οι Καλαρρυτινοί ήταν διάσημοι για την ασημουργία τους, στην οποία και οφείλεται η χρυσή εποχή του χωριού, στα τέλη του 18ου αιώνα, όταν οι έμποροι πουλούσαν την πραμάτεια τους σε ολόκληρη την Ευρώπη . Εδώ υπάρχει και το Μουσείο Αργυροχρυσοχοΐας, αρκεί να το πετύχετε ανοιχτό (διαφορετικά το παίρνετε από το καφενείο «Άκανθος»). Υπάρχει δε η φήμη ότι ο πασίγνωστος Bulgari κατάγεται από εδω. Περισσότερα θα μάθετε από τους ανθρώπους  του χωριού, οι οποίοι παινεύονται  και ισχυρίζονται ότι οι Βλάχοι κάτοικοί  διέπρεψαν στην ασημουργία, διακινώντας τα έργα τους σε όλη την Ευρώπη και φέρνοντας τρομακτικό πλούτο στον τόπο – με πρωτεργάτες τις  οικογένειες Νέσση (Nessi) και Βούλγαρη (Bulgari) .

Ο επόμενος βιωματικός σταθμός  το καφενείο «Άκανθος», ηλικίας 176 ετών που λειτουργεί ασταμάτητα από το 1840. Ο Ναπολέων Ζαγκλής αποφάσισε τη δεκαετία του ’90 να εγκαταλείψει την πολυεθνική όπου εργαζόταν και να αναλάβει το καφενείο του προπάππου του – έξυπνη κίνηση για γερούς παίκτες. Καφεδάκι και μεζεδάκια φοβερά – έως και πολύ καλομαγηρεμένο φαγητό, με τσιπουράκι ή κρασάκι, διαλέγεις και παίρνεις. Ειδικά αν έχεις περπατήσει, «μάνα εξ ουρανού».

Στην πλατεία πρέπει να επισκεφτείτε το σπίτι-μουσείο της οικογένειας Μουσαφίρη (ανοιχτά Σαββατοκύριακα όλη μέρα) και να θαυμάσετε τοπική τέχνη και να δείτε το κλασικό παραδοσιακό σπίτι της περιοχής.

Εναλλακτικός τρόπος μετάβασης και ασφαλώς περιπετειώδης (θα έλεγα με όχημα 4Χ4), γι’ αυτούς που θέλουν να επισκεφτούν την περιοχή από τη Θεσσαλία.  ΠΡΟΣΟΧΗ – μόνο για το καλοκαίρι. Η συγκεκριμένη διαδρομή ξεκινάει από το χωριό Χαλίκι  περιοχή Ασπροποτάμου, όπου πρέπει να πιάσεις περιοχή της Ν. Πίνδου και να ανέβεις όλο το βουνό. Μαγική, θεσπέσια εμπειρία αλλά με πολύ αδρεναλίνη. Έχω δοκιμάσει δύο φορές ,προς το τέλος της άνοιξης και τις δύο σταμάτησα σε διαφορετικά υψόμετρα λόγω του παγωμένου χιονιού που δημιουργεί απροσπέλαστη μάζα πάγου.

ΠΡΟΤΡΟΠΗ

Αν δεν έχετε κάνει αυτό το ταξίδι, σχεδιάστε το και πραγματοποιήστε το με την πρώτη ευκαιρία. Είναι 100% experiential!

Back To Top
×Close search
Search