skip to Main Content
Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΛΕΞΩΣ

Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΛΕΞΩΣ

Κοντά στο χωριό της Δρακότρυπας στους πρόποδες των Αγράφων, υπάρχει μια παλιά ιστορία που έπεσε στην αντίληψή μου τυχαία κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού μου και αξίζει να περιγραφεί και να την μάθει ο κόσμος.

Λίγο πιο έξω από το χωριό λοιπόν στη βρύση της Μανώλας για περισσότερα από 65 χρόνια ζούσε η Αλέξω.

Η Αλέξω γύρω στα 20 (και αυτή δεν ξέρει την ηλικία της ακριβώς), γνώρισε μια έντονη προσωπική – ερωτική απογοήτευση (που για ηθικούς λόγους δεν θέλω να αναφέρω) και αποφάσισε να εγκαταλείψει τα εγκόσμια.

Έφτιαξε με την βοήθεια γνωστών και φίλων μια καλύβα και εκεί αποφάσισε να απομονωθεί από την κακία του κόσμου, τις μυθοπλασίες γύρω από την ιστορία της και τα κουτσομπολιά.

Μοναδική της παρέα οι κατσικούλες της, οι οποίες είχαν όλες ονόματα και ρόλους. Αυτές την  έτρεφαν με το γάλα τους, αυτές τις έκαναν συντροφιά, αυτές ήταν η θέρμανση της τους κρύους μήνες του χειμώνα, με τα χνώτα τους και το τρίχωμα τους.

Για στρώμα χρησιμοποιούσε κλαδιά καλυμμένα με κάποιες κουβέρτες, και κάποια βασικά σκεύη μια και το γάλα ήταν η βασική τροφή. Οι διάφοροι επισκέπτες της πήγαιναν τρόφιμα, τα οποία τα δεχότανε με ευχαρίστηση γεμάτη καλοσύνη και αναγνώριση .

Δεν είχε, αλλά ούτε και ήθελε ρούχα που τις πήγαιναν οι επισκέπτες. Φορούσε τα ίδια ρούχα για πολλά χρόνια, τα οποία είχαν γίνει ένα με το δέρμα της και για ζωνάρι χρησιμοποιούσε ένα σύρμα.

Τα παιδιά της την πίεζαν να την πάρουν μαζί τους, αλλά ποτέ δεν δεχότανε. Της τοποθετήσανε ένα τροχόσπιτο αρκετά εξοπλισμένο για τις συνθήκες διαβίωσης, αλλά ποτέ δεν το χρησιμοποίησε. Πάντα ήθελε την καλύβα και τις κατσικούλες της.

Όταν είχα την τύχη να την επισκεφτώ πριν μερικά χρόνια, έζησα μια από τις πιο μοναδικές εμπειρίες της ζωής μου. Μία καλοκάγαθη γριούλα, που χαμογελούσε και γέμιζε τον χώρο με καλοσύνη και ενέργεια, ένα παράδειγμα ζωής, που σου έδειχνε με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τις δυνατότητες του ανθρώπου, τα απίστευτα  όρια του και τον δρόμο της ζωής που επιλέγει ο καθένας ανάλογα με το τί κρίνει σωστό και τί όχι.

Ήταν τέλη Οκτώβρη του 2019, όταν επισκέφθηκα ξανά το χωριό της Δρακότρυπας και το πρώτο πράγμα που ζήτησα, ήταν να μάθω, αν ζεί και τι κάνει η Αλέξω.

Την Αλέξω τώρα, γύρω  στα 99 της  την πήρε τελικά η κόρη της μαζί της, πριν δύο χρόνια. Δεν ξέρω πώς την έπεισε. Καλό γι’ αυτήν; Πάλι δεν ξέρω να απαντήσω.

Το μόνο που ξέρω, είναι ότι ό χώρος, όταν το επισκέφθηκα, ήταν άδειος από την θετική της ενέργεια και την καλοσύνη της, από το θλιβερό, αλλά ωραίο και γεμάτο δύναμη πρόσωπο της.

Να είναι καλά εκεί που βρίσκεται και να περάσει όσο γίνεται ωραιότερα τα τελευταία χρόνια της ζωής της.

This Post Has 0 Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back To Top
×Close search
Search